Każdego ranka i popołudnia, gdy rodzice lub opiekunowie wchodzą do szatni przedszkola bądź odbierają swoje dziecko (dzieci) np. ze świetlicy, w codziennym życiu dziecka zachodzą istotne zmiany. Te chwile wyznaczają przejście między środowiskiem rodzinnym a placówką edukacyjną, co ma ogromne znaczenie dla rozwoju dziecka.
Dzieci potrzebują pewności, że ich dwa światy nie są oddzielnymi wyspami. Przeciwnie, światy te powinny być ze sobą stabilnie połączone mostami zbudowanymi na zaufaniu i wymianie. Udane partnerstwo wychowawcze uważa się za główny czynnik napędzający rozwój dziecka. Aby ten mechanizm działał sprawnie, rodzice i specjaliści muszą działać wspólnie. Specjaliści mogą reagować z większą wrażliwością na potrzeby dzieci, jeśli zostaną poinformowani o ich niespokojnych nocach, pominiętym śniadaniu lub ekscytujących przeżyciach. W ten sposób można uwzględnić aktualne impulsy wpływające na dziecko i towarzyszyć mu w codziennej pracy pedagogicznej – zarówno pod względem merytorycznym, jak i emocjonalnym – w sposób jak najbardziej spójny. Bez tych mostów przejście między tymi dwoma światami jest dla dzieci o wiele za trudne.
Wzajemny szacunek jako podstawa
Współpraca oparta na partnerstwie nie wymaga przy tym całkowitej zgodności, lecz opiera się na zasadzie wzajemnego szacunku. Najważniejsze założenia:
- Działania pedagogiczne stwarzają przestrzeń dla zróżnicowanych potrzeb rodzin. Dzięki współpracy powstaje środowisko, w którym dzieci czują się bezpiecznie i mogą w pełni rozwijać swój potencjał.
- Partnerstwo wychowawcze postrzegane jest jako praca nad relacjami i wymaga czasu oraz szczerych rozmów, aby nawiązać dialog na temat dziecka.
- Udana współpraca opiera się na wzajemnym szacunku. Rodzice są ekspertami w sprawach dotyczących własnego dziecka, a specjaliści są ekspertami w zakresie wspierania dzieci w codziennej praktyce pedagogicznej.
Poprzez dawanie dziecku przykładu działania z zachowaniem szacunku i współpracy zapewnia mu się poczucie bezpieczeństwa, którego obecnie potrzebuje, a jednocześnie tworzy się podstawy dla rozwoju umiejętności społecznych w dalszym życiu.
Bibliografia
- Knoll, M. (2025). Elternkooperation in der Kindheitspädagogik. In Perspektiven auf Kindheitspädagogik: Grundlagen, Potenziale und Herausforderungen (pp. 389-407). Wiesbaden: Springer Fachmedien Wiesbaden.
- Elvethon, E., Løkken, I. M., Svensson, H. B., & Moser, T. (2025). Early childhood settings as a ramp for inclusion: Staff and parents’ collaborations to promote peer relations. IntechOpen. https://doi.org/10.5772/intechopen.1010445
- Pölzl-Stefanec, E. (2025). Communication matters: A mixed methods study on parent–professional interactions during early childhood education and care transitions. Early Childhood Education Journal. https://doi.org/10.1007/s10643-025-02021-7
